Bezpieczeństwo budynku oraz znajdujących się w nim osób w dużej mierze opiera się na zastosowanych sprzętach przeciwpożarowych. Ich brak zwiększa ryzyko prawidłowej akcji przeciwpożarowej, z kolei większa ilość znacznie obniży ryzyko strat pożarowych i skutków awarii. Oprócz wyposażenia placówki w obowiązkowe gaśnice oraz przeprowadzenia wśród pracowników szkolenia BHP, w niektórych obiektach powinny znaleźć się też hydranty. Czym są, jakie są ich rodzaje oraz gdzie muszą zostać umieszczone? O tym w poniższym wpisie.

Czym jest hydrant wewnętrzny i z czego się składa?

Według obowiązujących norm hydrant wewnętrzny klasyfikowany jest jako urządzenie służące do zwalczania pożaru. Składa się przede wszystkim ze zwijadła (którego nie posiada hydrant DN 52) i ułożonego na nim węża wraz z prądownicą. Oprócz tego posiada zawór odcinający, do którego centralnie dostarczana jest woda, jak również tabliczkę z napisem „hydrant wewnętrzny”, który informuje zarówno osoby postronne, jak i odpowiednie służby o możliwym dostępie do źródła wody.

Jakie są rodzaje hydrantów wewnętrznych?

Prawo mówi o podziale hydrantów wewnętrznych na różne grupy w zależności od podstawowych parametrów węża — szczególnie chodzi tu o jego średnicę. Oznaczenie hydrantu determinuje jego wykorzystanie w poszczególnych typach budynków. Wyróżnić można zatem hydrant wewnętrzny:

– DN 25 – jest to podstawowy typ hydrantu montowany wewnątrz budynków użyteczności publicznej. Umieszcza się go m.in. w urzędach, szkołach, biurowcach i innych budynkach wysokich i wysokościowych, a także w strefach pożarowych kwalifikowanych pod kategorie zagrożenia ludzi.

– DN 33 – ten rodzaj hydrantu umieszcza się w garażach i na parkingach zamkniętych. Według obowiązujących przepisów musi zostać on zamontowany w garażu jednokondygnacyjnym zamkniętym o więcej niż 10 stanowiskach postojowych, a także na tym wielokondygnacyjnym.

– DN 52 – hydrant o największej średnicy węża (52 mm), który stosuje się w strefach najbardziej narażonych na powstanie pożaru: halach magazynowych, produkcyjnych oraz pomieszczeniach technicznych. W konkretnych przypadkach hydrant 52 może zostać zastąpiony hydrantem 33.

Szczegółowe informacje wraz z uwzględnieniem wymiarów pomieszczeń zawarte zostały w podstawie prawnej: „Dz.U.2010.109.719 – Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów” — a dokładniej w § 19.

Przegląd i konserwacja hydrantów wewnętrznych

Zgodnie z przepisami prawa przeglądy hydrantów wewnętrznych powinny być przeprowadzane nie rzadziej niż raz w roku, a także pokrywać się z okresem kontroli zamieszczonym w instrukcji producenta. Upoważniona do tego osoba musi posiadać odpowiednie przeszkolenie oraz udokumentowane uprawnienia. Ma obowiązek mieć też dostęp do narzędzi i wiedzy o procedurach, które przedstawia producent i które są zgodne z normą PN-EN 671-3.

Podczas działań osoba uprawniona dokonuje sprawdzenia stanu technicznego hydrantu, przewodów oraz wszystkich podzespołów urządzenia. Jej zadaniem jest też przeprowadzenie pomiarów wydajności poboru wody oraz ciśnienia. Po przeglądzie wąż musi zostać opróżniony i osuszony, a hydrant pozostawiony w gotowości do użycia. Konserwacja kończy się w momencie oznakowania hydrantu etykietą zawierającą: datę przeglądu, termin kolejnej konserwacji oraz pieczątkę osoby przeprowadzającej kontrolę.

Umieszczenie w budynku hydrantu daje większą szansę uniknięcia przykrych w skutkach zdarzeń. Nie każdy musi jednak posiadać takie urządzenie, dlatego warto zapoznać się z wymienionym rozporządzeniem i śledzić ewentualne zmiany w prawie. Jeśli jednak wyposaży się budynek w taki hydrant, należy pamiętać o jego regularnej konserwacji oraz dopuszczać do przeprowadzenia przeglądu wyłącznie osoby, które udokumentują swoje uprawnienia i kwalifikacje. Warto też zorganizować w swojej firmie szkolenia BHP, które pozwolą zrozumieć zasadę działania urządzenia.